Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006

Το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση





Τους έβλεπα να χάνονται ένας- ένας τα απογεύματα της Κυριακής. Να φεύγουν συναδελφωμένοι, πάνω και πέρα από τα καθημερινά, πάνω και από τα ξεχωριστά, μικρά ή μεγάλα. Αν κανείς τους ξέμενε πίσω, από αρρώστεια ή κανένα μικροτραύμα, καθόταν αγκαλιά με το ραδιόφωνο σ’ αναμμένα κάρβουνα, περιμένοντας: τι θα κάνει η αγαπημένη του ομάδα; Τι θα κάνουν οι αντίπαλοι; Τι θα του πουν οι φίλοι όταν έρθουν;
Δεκαετία του ’60, το ποδόσφαιρο ήταν, όπως και ακόμα είναι, θεός, αλλά τότε δεν υπήρχε η τηλεόραση. Οι περιγραφές γίνονταν απ’ τα ερτζιανά, τα πράγματα ήταν απείρως πιο αθώα, οι πατεράδες έπαιρναν κι εμάς τα κορίτσια στο γήπεδο ελλείψει γιων. Πώς γύρισα τόσο πίσω; Με το βιβλίο του Γιώργου Μαρκόπουλου «Εντός και εκτός έδρας»! Ή, μάλλον, με τη θαυμαστή του ατμόσφαιρα, από εποχές και περιοχές μεγάλης αθωότητας θεατών και παραγόντων.
Υπότιτλος: «το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση». Εραστές της μπάλας όλου του κόσμου, ενωθείτε, που θα έλεγε και ο Κάρολος (ή και παραμερίστε, γιατί «περνά ο Μεγάλος Αγιαξ»). Μη φανταστείτε όμως ότι θα συναντήσετε στίχους περιγραφικούς ή και αποθεωτικούς. Κάθε άλλο. Ακόμα και για οντολογικές ανησυχίες έχει χώρο. Μανώλης Αναγνωστάκης: «το ματς της ζωής του είχε τελειώσει- τώρα έπαιζε την παράταση». Ή ο Γιάννης Πατίλης: «Κυριακή βράδυ...//φτιαχτό πάλι το ματς/ κι ένα σωρό να τρέχουν/ να γυρεύουν πίσω την ψυχή τους.»
Ο Γιώργος Μαρκόπουλος είναι αληθινός λάτρης του ποδοσφαίρου, με την αγνότητα και το πάθος μικρού παιδιού. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να ανασύρει από το σύνολο της ελληνικής ποίησης διαμαντάκια που να αφορούν στο άθλημα και να μας τα παραδώσει με τα δικά του σχόλια, τη δική του κατηγοριοποίηση, τις δικές του επισημάνσεις. Από τη γενιά του ’30 και μέχρι σήμερα, λέει ο ποιητής, το ποδόσφαιρο επέδρασε στη δημιουργία πολλών ομοτέχνων του (και στη δική του φυσικά). Αυτή την επίδραση επιχειρεί να μας δείξει, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους και διανθίζοντας το κείμενό του με μεγάλο αριθμό αποσπασμάτων. Και μη φανταστείτε ότι βλέπουν όλοι οι παρουσιαζόμενοι με συμπάθεια το συγκεκριμένο άθλημα.
Δουλειά μυρμηγκιού, είναι η δουλειά που έκανε ο Γιώργος Μαρκόπουλος. Με αφοσίωση, όπως πάντοτε, έψαξε, βρήκε, παρέθεσε, σχολίασε. Με την αγνότητα ενός φιλάθλου και την αισθαντικότητα ενός ποιητή.
Να μη ξεχάσω να σας πω δυο λόγια και για το προηγούμενο βιβλίο, του, το «Ιστορικό κέντρο», αν και καμία σχέση δεν έχει με αυτό. Αποτελεί, όμως, κατάθεση ψυχής, και τα κείμενα αποτελούν σάρκα από την ποιητική του σάρκα και αίμα από το ανθρώπινο αίμα του. Τόσο μικρά κείμενα με τόσο μεγάλη δύναμη! Και βέβαια, αν κάποιος θέλει να τον γνωρίσει όχι στα τόσο σημαντικά του πάρεργα μα στην σημαντικότερη ακόμα ποίησή του, ας ψάξει στα βιβλιοπωλεία τις ποιητικές του συλλογές. Για μία από αυτές μάλιστα, το «Μη σκεπάζεις το ποτάμι» έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο ποίησης. Ενας σπουδαίος, αυθεντικός, τρυφερός, μοναδικός ποιητής.

«Εντός και εκτός έδρας», εκδόσεις «Καστανιώτη»«Ιστορικό κέντρο», εκδόσεις «Καστανιώτη»

10 σχόλια:

Librofilo είπε...

Και ΑΕΚτζής γιά να μη ξεχνιόμαστε...

Εαρινή Συμφωνία είπε...

... όπως και εγώ!

nuwanda είπε...

....και 'σεις? Τι ευχαριστη εκπληξη!

το έχετε δει αυτο?

http://book.attack.gr/?p=71

Εαρινή Συμφωνία είπε...

Αχ, nuwanda, να είστε καλά. Δεν το είχα δει, αλλά θυμόμουν την ωδή, καθότι ο Γιώργος ανήκει στους σχεδόν παιδικούς μου φίλους. Ευτυχώς με το κείμενό σας, που μου είχε διαφύγει, μπαίνουν και πάλι τα πράγματα στη θέση τους. Και επιβεβαιώνεται η τεράστια σεμνότητα του Μαρκόπουλου, που ούτε μισή κουβέντα δεν λέει στο βιβλίο του για το δικό του ποίημα. Την ίδια ώρα που άλλοι, μισή γραμμή να γράψουν...

nuwanda είπε...

αγαπητη μου, ειχα γνωρισει λιγο τον Γιωργο πριν απο μερικα χρονια και μου ειχε κανει μεγαλη εντυπωση η σεμνοτητα του - εξαφανιζοταν θα ελεγε κανεις απεναντι στους πολλους, στην μαζα.

Τ βιβλιο το εχω αγορασει αλλα οχι διαβασει ακομη. Χαιρομαι που γραψατε για αυτο....

Εαρινή Συμφωνία είπε...

Κι εγώ χαίρομαι που γράψατε για τον καπετάν Περικλή και όλη εκείνη την τρομερή περίοδο, με την οποία έχω φάει φλασιά, που λέει και η νεολαία.

Mamaloukas είπε...

Αγαπητή μου χρόνια πολλά για σήμερα 8/11. (αν δεν κάνω λάθος)

ε, δεν έγραψε μόνο για τον Περικλή. ευτυχώς έβαλε κι εμένα κι έσωσα το ποστ, χαχαχα.
Λιμπρόφιλο: πάντα φανατικός, πω πω βρε παιδί μου!
Χρονια πολλά και πάλι

Εαρινή Συμφωνία είπε...

Δημήτρη, ευχαριστώ, αλλά λόγω θρακιώτισας μητέρας γιορτάζω στις 25 Μαρτίου (που ταιριάζει και στον... επαναστατικό μου χαρακτήρα). Ευχαί δεκταί, όμως.
Mea culpa, έγραψε και για άλλον... καπετάνιο, ναι!

Mamaloukas είπε...

Συγνώμη, αγαπητή μου, κεκτημένη ταχύτητα, να 'στε πάντα καλά.
ο Νουβάντα είναι η πιο απίστευτη μορφή κριτικής βιβλίου ολόκληρου του διαδικτύου!

Εαρινή Συμφωνία είπε...

Τω όντι, είναι. Απίστευτος! (με την καλή έννοια)